|
februari 2009
Op
1 februari was de theatervoorstelling “Riket met
Kuifje”.
Een
mooie voorstelling, het decor is simpel maar prachtig
visueel d.m.v. opvallende kleuren.
Hiernaast staat de actrice; ik ga haar interviewen.
Haar naam is Merel van Zuilen en zij speelt
verschillende rollen, maar de voornaamste rol is die van
Fee; daarnaast vertolkt ze ook de rol van drie horende
acteurs, namelijk de koning en de prinsessen.
Van
hen vertaalt zij wat deze personages vertellen.
De
organisatie is speeltheater Holland; de vraag is hoe dit
theater op het idee is gekomen om samen met doven te
werken? Speeltheater vindt diversiteit van belang, o.a.
tweetaligheid: gesproken taal en gebarentaal. Daarom
speelt er een doof persoon mee om deze diversiteit te
laten zien. In de voorstelling zelf is ook diversiteit
namelijk mooi, lelijk, dom, slim; het draait allemaal om
liefde.
Merel vond dat het eigenlijk wel pittig was, maar heeft
goede ervaring opgedaan, ook omdat de acteurs
professionals zijn ( ze hebben ervoor gestudeerd) en
zodoende heeft ze veel geleerd. Andersom hebben de
horende acteurs op hun beurt veel geleerd van Merel o.a.
gebarentaal.
In
het begin moeten ze wel aan elkaar wennen; alle acteurs
zijn dan druk bezig met hun eigen rol en hoe het uit te
beelden tegelijk met het poppenspel en de tekst. Later
wordt alles samengevoegd tot een geheel en wordt er ook
gekeken naar de gebarentaal zodat er een zelfde ritme
ontstaat.
Vanaf september spelen ze 7 weken achter elkaar en
repeteren ze fulltime, behalve in de weekenden.
In
november 2008 zijn de voorstellingen gestart en deze
duren tot en met eind maart 2009.
Het horend publiek vindt het mooi en interessant. Er is
wel een verschil tussen volwassen en kinderen; voor
kinderen is het gemakkelijker om de gebaren op te pikken
dan voor volwassenen.
Doven en Slechthorenden vinden het ook geweldig en
voelen zich trots dat er een dove actrice betrokken is
bij de voorstelling. Over het algemeen zijn de reacties
positief!
De
toekomstwens van Merel is om meer actief te zijn in de
theaterwereld in samenhang met kunst. Ook dat er meer
aandacht komt voor visuele aspecten, en dan niet alleen
specifiek voor doven/SH, maar ook voor horenden; dus
voor beiden. Denk bv maar eens aan een zgn gemengd
gezin, waar zowel horende als dove familieleden zijn.
Zo
zou het dan mogelijk worden om gezellig samen naar een
voorstelling te gaan die qua taal voor iedereen
toegankelijk is.
|
